Penseler
Waarom penseler? Kwasten zijn me te grof

Een hangslot brug te ver.

Een hangslot brug te ver. 1

Het kwam weer helemaal boven, toen ik het artikel las “ Een eigen liefdesbrug voor Meteren”.
Een artikel geschreven door onze eigen onvolprezen Sophie van Hogendorp, naar aanleiding van een weekeindje Parijs, door ene jufrouw Suzan. M. te Meteren.
Zij had in Parijs de ‘DE LIEFDESBRUG’ gezien waar honderden, zo niet duizenden hangslotjes aan brug en leuning zijn geklikt, door geliefdenen verliefde paartjes.

Zusan was helemaal gecharmeerd van het idee, legde na thuiskomst het idee voor, aan een voor ons, zeer bekwame wethouder.
Deze zeer bekwame wethouder ging terstond akkoord met het idee.
Zusan mocht van de wethouder met of zonder geliefde gaan hangen.
Zij heeft prompt twee slotjes ter voorbeeld aan de brug in Meteren geklikt.
Tot zover Suzan en de zeer bekwame wethouder.

Na het verrichten van de daad door geliefden, let wel, het bevestigen van een hangslot, ook wel ‘love lock’ genoemd, het symbool; om de liefde voor eeuwig te bezegelen.
Ja, ook dat doen de geliefde in gezamenlijkheid.
Hoe romantisch!

Na het klik klakken van de love lock, volgt meestal een innige omhelzing, gepaard gaande -met de nodige liefde volle kussen, waarbij de hoop, elkaar nooit meer te verliezen .Het sleuteltje wordt dan, na of tijdens dit plakkerige, lebberende gekust dat gedver…… kleffe, en zeverend gedoe, in de Seine gegooid.Ter symboliek van “wie wolen niemals aus elkander geen.

Je zal wel merken mijn toon is een beetje aan het veranderen is.
En dat is niet zo verwonderlijk.
Het komt wéér helemaal boven.

Nee, ik moet zeggen, ons reisje naar Parijs was helemaal niet zo romantisch
Wij, mijn en ik vrouw en reisde al vroeg in het seizoen, half maart dacht ik, met trein en dalurenkaart richting Parijs.

Waarom zo in het vroege voorjaar? Tja, dat is nu eenmaal goedkoper dan in het hoog seizoen’.
En al zijn onze kindjes inmiddels in leeftijd de 40 in jaren al gepasseerd moeten we toch nog op de kleintjes letten.
Parijs!! Vive la France!!! het was een beetje fris en het had wat gevroren, maar wat doet het er toe, genieten!

Na het ontbijt, met een verkreukeld croissantje en slappe koffie in ons hotelletje, maakten wij een verkenningstochtje, in de omgeving van Place de la Batille, nabij het metro station van Maubert Mutualité , tegenover Reu St Antoine, slenterend langs IIL de la cité en ja hoor, daar was hij,
‘Pont de l’ Achèveché’ of te wel de liefdesbrug’ met zijn honderden geketende hangslotjes.

Nu is het zo, dat, ik ga nooit op reis zonder een hangslot in mijn zak. Dus,…. mijn vrouw en ik keken elkaar aan, en zeiden bijna gelijk. Gaan wij eens gek doen?
Hangen wij ook een love lock aan de brug.

Ik haalde mijn altijd bij de hand zijnde hangslot voor de dag, liet hem triomfantelijk ‘naar schatting’ zo,n twee minuten aan het wandelende publiek zien, klikte het slot aan de brug en gaf het sleuteltje aan mijn vrouw.

Ik wilde ten aanzien van mijn vrouw natuurlijk een liefdevol en romantisch gebaar maken..
Al knielend mijn lippen ter hoogte van ons hangslot nu “onze love lock” kuste ik met een tongzoen, ons eeuwig symbool der liefde.

En, dat had ik niet moeten doen!!
Binnen drie seconde zat ik met mijn tong aan het slot vastgevroren.

Mijn vrouw had het niet eens direct in de gaten, zij dacht dat ik nog met het romantisch ritueel bezig was–tot ik met allerlei rare keelklanken haar toeschreeuwde, Ga hulp te halen!!
Ze schrok zo van mijn benarde positie, dat zij haar beide armen met een paniekzwaai ten hemel hief.
Zo heftig, dat de sleutel en haar handtasje met een sierlijke boog in de Seine verdween.

Ondertussen waren er een aantal wandelaars en nieuwsgierigen om mij heen gaan staan, waarvan er enkele een geldstuk op de stoep deponeerde, omdat zij in de veronderstelling waren dat ik bezig met een ontsnappingstruc van de bekende Franse boeienkoning Houdine. Door al mijn tong geworstel,- met en aan het bevroren slot,–zaten nu ook mijn lippen en het puntje van mijn neus vastgevroren!

Op de Seine was intussen een consternatie ontstaan, doordat een van de rondvaartboten zijn vaart had verminderd, om te kijken wat er met al dat publiek op de kade aan de hand was.

Een achteropkomend pleziervaartuig met aan boord een hele franse familie Papa, en de meer dan corpulente mama, la file en nog een stelletje koters, was vermoedelijk door het niet op tijd vaart te kunnen verminderen.
(Ik denk mede door het gewicht van de boulot mama, boven op de rondvaartboot gevaren.
De averij viel nogal mee, maar de meer dan corpulente schippersvrouw was over boort geslagen.

Haar man en de overige familie leden, probeerde,–de naar schatting,– honderd en tien kilo wegende kletsnatte boulot mama aan boord te hijsen.
En met veel moeite lukte dat. Gelukkig! Tenminste zo goed als.
De matrozen broek van deze “gros et gras” mama bleef achter een knop van de reling hangen, inclusief haar panty en alles wat zich nog meer onder de broek bevond.
Twee grote,- ronde rosse,- ik zal maar zeggen tegen elkaar geplakte skippy ballen werden zichtbaar.
Zoonlief rukte razend snel de Franse vlag van af het achterdek en bedekte daarmee de blote kont van zijn mama

Op de rondvaartboot en aan de kade begon men spontaan de Marsellaise te zingen. Uit mijn ooghoeken zak ik , dat ik vermoed twee onderofficieren
in stramme houding door de met vlag bedekte derrière van de boulot mama salueerden.

Op de quai Henri quatrezième, was intussen door het zangkoor, en het toestromende nieuwsgierig en de altijd onmiddellijk aanwezigen, ramptoeristen, een verkeerschaos ontstaan.
Toeterende automobilisten, scheldende chauffeurs, geblokkeerde touringcars, radeloze terrasbediendes, overspannen klaar-overs. Kortom ‘kermis in de hel.

Niemand kon er meer door, en mijn vrouw staat er ergens achter de menigte op zoek naar de gendarmerie.
Als een wonder,– heeft zij met behulp van un policier met naast zich een plompier een doorgang door de menigte kunnen banen.
Nadat de plompier, na het zien van mijn benarde de situatie, deze had ingeschat, ontstak hij een soldeerbrander, richten de vlam op het slot om het te ontdooien.
Of de man een lichte vorm van Parkieson had of de avond er voor had gedronken ik zal het nooit te weten komen.
Maar,…de goden zei dank. Na drie minuten was ik van het liefdesslot bevrijd.

Van het weekeindje Parijs, is niet veel meer terecht gekomen.
Tot half mei heb ik,- met een kapotgevroren neuspunt, twee verbrande lippen en een blarende tong rond gelopen.
Een liefdesbrug in Meteren? Nee…dank je wel….niet voor mij. Dan toch maar een tweede Linge brug in Geldermalsen. Merci beaucoup.

alle schilderijen 030

Leave a Comment